ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΔΕΞΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΜΑΣ!

Κυριακή, 18 Φεβρουαρίου 2018

"Το εμπόδιο του ανθρώπινου εγωκεντρισμού"

π. Φιλόθεος Φάρος

 Η αγάπη προϋποθέτει άρνηση του εγώ. Η δυνατότητα του ανθρώπου να αγαπήσει το συνάνθρωπό του εξαρτάται από την ικανότητά του να καταστείλει τα πάθη του. Για να μπορέσει να πει ο άνθρωπος ναι στις ανάγκες του άλλου θα πρέπει να έχει τη δυνατότητα να λέει όχι στις δικές του επιθυμίες.
Ο άνθρωπος που ασχολείται αποκλειστικά με τον εαυτό του και με την ικανοποίηση των δικών του επιθυμιών στερείται της δυνατότητας να αισθανθεί αγάπη για το συνάνθρωπό του και σαν αποτέλεσμα στερείται της δυνατότητας να ενωθεί με το Θεό· έτσι χάνει τον παράδεισο της τρυφής.
Γι' αυτό, αμέσως μετά την προβολή της αγάπης ως απαραίτητης προϋποθέσεως για τη συνάντηση του ανθρώπου με τον αναστημένο Χριστό "ανάμνησιν ποιούμεθα της από του παραδείσου της τρυφής εξορίας του πρωτοπλάστου Αδάμ".

 Με την ανάμνηση αυτή οι άγιοι Πατέρες θέλησαν να δείξουν πόσο καταστρεπτική είναι η υποδούλωση του ανθρώπου στις αυτοκαταστρεπτικές του επιθυμίες και πόσο σωστική είναι η ανάπτυξη της δυνατότητας του να αντιστέκεται σ' αυτές. Οι άγιοι Πατέρες τονίζουν το κακό που έπαθε ο Αδάμ για να μη μπορεί να αναβάλει για λίγο την ικανοποίηση μιας επιθυμίας και πόσο διέφθειρε έτσι την ανθρώπινη φύση μας και υπογραμμίζουν ότι η αντίσταση στην αμαρτωλή τάση για άμεση ικανοποίση όλων μας των επιθυμιών είναι μια βασική εντολή του Θεού.
Ο Αδάμ παρήκουσε το Θεό γιατί μόνο στις επιθυμίες του και τον εγωκεντρισμό του υπάκουε και έτσι αποκόπηκε από το Θεό, γιατί μόνο δια της αγάπης μπορεί ο άνθρωπος να ενωθεί με το συνάνθρωπο και το Θεό ενώ ο εγωκεντρισμός τον αποκόπτει τον από τον ένα και από τον άλλο.

 Ο Ιησούς Χριστός με την τεσσαρακονθήμερη νηστεία Του, δηλαδή την άρνηση

Σάββατο, 17 Φεβρουαρίου 2018

Για την ταπεινωση.

Αγία Νεομάρτυς Μεγάλη Δούκισσα Ελισάβετ Θεοδώροβνα (ΕΔΩ)
Αποτέλεσμα εικόνας για elisaveta feodorovna
 Και οι δύο, αγαπητοί μου, προσεύχεσθε για μένα. ακόμα κι αν νομίζετε ότι κάνω λάθος, προσευχηθείτε ο Κύριος να με διδάσκει να κάνω τα σωστά πράγματα - τώρα που το πρώτο βήμα έχει ήδη ληφθεί. Έχω ακούσει τόσα πολλά για τον επίσκοπο Θεοφάνη, πραγματικά θέλω να τον συναντήσω και να μιλήσω μαζί του. Ζητήστε του να προσεύχεται για μένα. Πολύ φοβάμαι ότι θα σκεφτείς ότι είμαι υπερήφανη, αυτάρεσκη και οτι ξεχειλίζω από την συνειδητοποίηση ότι κάνω κάτι σπουδαίο.
Ω, αν με γνώριζες καλύτερα ... 
 Ξέρω, οτι η Άλιξ φαντάζεται ότι επιτρέπω στον εαυτό μου να με αποκαλούν αγία - το είπε στην κόμησσά μου Ολσούφιεβνα. 
Εγώ - σκεφτείτε μόνο! 
Τι είμαι εγώ; Σε τίποτε δεν είμαι καλύτερη αλλά μάλλον χειρότερη από τους άλλους. 
Αν κάποιος λέει ανοησίες και υπερβολές, τι φταίω εγώ; Εξάλλου, δεν μου το λένε αυτοπροσώπως - ξέρουν ότι μισώ την κολακεία ως επικίνδυνο δηλητήριο. Δεν μπορώ να κάνω τίποτα με το γεγονός οτι με αγαπούν, αλλά και εγώ επίσης αγαπώ τους ανθρώπους και αυτοί το αισθάνονται αυτό. Κάνω γι 'αυτούς ό, τι μπορώ και σε αντάλλαγμα δέχομαι ευγνωμοσύνη, αν και δεν πρέπει να υπολογίζω σε αυτό. 
Ούτε για μία στιγμή δεν σκέφτομαι ότι κάνω κάποιο κατόρθωμα - είναι χαρά, δεν βλέπω και δεν αισθάνομαι τις θλίψεις εξ αιτίας της άμετρης χάρης του Θεού, την οποία πάντοτε αισθανόμουν. 
Διψώ να Τον ευχαριστήσω.

Κήρυγμα ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΥΡΙΝΗΣ-«Η νυξ προέκοψεν, η δε ημέρα ήγγικεν»


  Συχνά σε μας τους χριστιανούς, αγαπητοί μου αδελφοί, ο κόσμος θυμίζει νύχτα. Είναι η αίσθηση της αμαρτίας και της κακίας, είναι το γεγονός ότι επειδή πιστεύουμε στο Θεό και έχουμε την αίσθηση της σωτηρίας και της αποδοχής Του, είναι η ένταξή μας στην κοινότητα της Εκκλησίας, πιστεύουμε ότι είμαστε διαφορετικοί από τους υπόλοιπους ανθρώπους. Θεωρούμε ότι εμείς, αν μη τι άλλο, ζούμε σε έναν κόσμο πιο φωτεινό και ότι οι άλλοι πορεύονται μέσα στην αμαρτωλότητα και τις επιδράσεις του διαβόλου και του κοσμικού φρονήματος. Και επειδή η νύχτα ταυτίζεται με την αμαρτία, με την κραιπάλη, την μέθη, την ασέλγεια και γενικότερα με το κοσμικό φρόνημα και την κατάσταση απουσίας του Θεού, αισθανόμαστε ότι εμείς είμαστε διαφορετικοί.

 Ο Απόστολος Παύλος όμως δίνει συμβουλές στους χριστιανούς της εποχής του και κάθε εποχής, σα να γνωρίζει ότι δεν είναι διαφορετικοί από το κοσμικό φρόνημα. Τους προτρέπει «να πετάξουν από πάνω τα έργα του σκότους και να φορέσουν τα όπλα του φωτός, να είναι η διαγωγή τους κοσμία, τέτοια που να ταιριάζει στο φως. Να πάψουν τα φαγοπότια και τα μεθύσια, η ασύδοτη και η ακόλαστη ζωή, οι φιλονικίες και οι φθόνοι». Και όλα αυτά σε μία περίοδο κατά την οποία «η νύχτα όπου να ‘ ναι φεύγει και η μέρα κοντεύει να έρθει» (Ρωμ. 13, 12-13). Και φαίνεται πως ανταποκρίνονται οι συμβουλές του στην πνευματική κατάσταση όχι μόνο των χριστιανών εκείνης της εποχής, αλλά και κάθε εποχής.

 Οι χριστιανοί στα λόγια αποτάσσουμε το κοσμικό φρόνημα. Ερωτοτροπούμε όμως μ’ αυτό, είτε διότι πιστεύουμε στην ευσπλαχνία και την αγάπη του Θεού και θεωρούμε ότι δεν ασχολείται με μικρότερες ή μεγαλύτερες παρασπονδίες στη ζωή μας, είτε διότι είμαστε παραδομένοι σε μία μεγαλύτερη ή μικρότερη εκκοσμίκευση που μας κάνει να λέμε «ότι δεν πειράζει το ένα, δεν πειράζει το άλλο». 

Μάλιστα, επειδή έχουμε την αίσθηση ότι οι εντολές είναι διαφορετικές για τους εν τω κόσμω και διαφορετικές γι’ αυτούς που έχουν βρεθεί στα μοναστήρια και έχουν επιλέξει την ασκητική ζωή, είμαστε πρόθυμοι όχι μόνο να αμνηστεύσουμε τους εαυτούς μας που ζούμε εν τω κόσμω, αλλά και να δικαιολογήσουμε τον συσχηματισμό μας με το κοσμικό φρόνημα. Άλλοτε πάλι δικαιολογούμε την κοσμικότητά μας θεωρώντας την ως συνέπεια της αδυναμίας και της αμαρτωλότητάς μας, χωρίς βέβαια να είμαστε πρόθυμοι να την δικαιολογήσουμε στους άλλους και γι’ αυτό ο απόστολος θα πει πάλι: «Ποιος είσαι εσύ που θα κρίνεις έναν ξένο υπηρέτη;» (Ρωμ. 14, 4). Και επειδή κόβουμε και ράβουμε το Ευαγγέλιο στα μέτρα μας η συνήθης φράση με την οποία δικαιολογούμε τα πάντα είναι: «και τι κακό κάνουμε αν ακολουθήσουμε αυτό ή εκείνο ή το άλλο του κόσμου;».

 Για τη χριστιανική ζωή όμως το πρόβλημα δεν είναι ο κόσμος, αλλά ο Χριστός

Έμμετρη προσευχή

Δόξα Τω Πατρί και Τω Υιώ και Το Αγίω Πνεύματι,
για τα πόδια που μου έδωσε
να προχωρώ και να βαδίζω.

Και νυν και αεί,
και εις τους αιώνας των αιώνων
να ανεβαίνω
Αμήν.

Πολλές φορές σκέφτομαι αυτή τη καλή απολογία
την επί του φοβερού βήματος Του Χριστού.
Τι θα έχω να αποκριθώ τότε Κύριε
για την αιώνια νεότητα;
Εσύ είπες να γίνουμε σαν τα παιδιά
γιατί σ αυτά ανήκει η Βασιλεία των Ουρανών.
Και εγώ προσπαθώ ακόμα να μείνω παιδί μέσα μου
μέσα στο χαμό των μεγάλων...

Μακαρίζω όμως εκείνες τις ήρεμες στιγμές
όπου το δάκρυ του αγώνα
αλλά και η μοναξιά
γίνονται γράμματα και λέξεις
που τις συλλαβίζω σα μικρό παιδί
να μείνουν μια αιώνια προσευχή
τυπωμένα στις καρδιές των ανθρώπων
και στο χαρτί.

Γιατί εσύ Κύριε είσαι παντού...
Στη προσευχή και στη μοναξιά,
στην αγάπη - κυρίως στην αγάπη -
που τσακίζει κάθε τοίχο των δε μπορώ μου.

Πόσα βήματα Θεέ μου πρέπει να κάνω
για να έρθω κοντά σου;
Αλλά και πόσο γλυκύς είναι ο δρόμος
όταν γνωρίζω ότι οδεύω να σε συναντήσω...
Μέσα από τη διαδρομή
θα έχω μάθει φτάνοντας ποιός τελικά είμαι.

Λακωνικός

Παρασκευή, 16 Φεβρουαρίου 2018

Αυτό είναι το «Φώς ιλαρόν»

1280x1024 Red Plants Lake Orange Sunset
 Αυτό είναι το «Φώς ιλαρόν». Από μικρό παιδί το ‘βλεπα το βράδυ που βασίλευε ο ήλιος, εξωτικό, χρυσοκκόκινο, να χρυσώνει τα σπίτια, τα μικρά τα βουνά, τα βράχια, τα πανιά των καραβιών, σαν να ήτανε χρυσοκαπνισμένα.

 Το θέαμα ήτανε πανηγυρικό, κ’ έπεφτα σε έκσταση, σαν να ερχότανε εκείνο το φώς απο έναν άλλον κόσμο, από τη βασιλεία των ουρανών, κατά κει που βασιλεύει ο ήλιος.

Πόσο ποιητικά εκφράζει ο λαός μας τη μεγαλοπρέπεια που έχει εκείνη η ιερή ώρα, λέγοντας πως ο ήλιος «βασιλεύει». Αληθινά, ποιός βασιλιάς ντύθηκε ποτέ με τέτοια πορφύρα; Θα’ λεγε κανένας πως δεν είναι ο ήλιος αυτός ο βασιλέας, αλλά ο Χριστός, ο βασιλεύς των βασιλευόντων.

Φ.Κόντογλου- Φως Ιλαρόν

Η Εκκλησία είναι όπως το καράβι.

Φωτογραφία του χρήστη Ιεραποστολική Στέγη Αγίου Διονυσίου Ολύμπου.

Η Εκκλησία είναι όπως το καράβι. Άλλος κοιμάται, άλλος χαζεύει. Αυτό τραβά το δρόμο του. Άλλος πάλι αγωνίζεται, παλεύει πάνω με τα κύματα. Όλοι μαζί προχωρούν. Φθάνει να είσαι μέσα στην Εκκλησία. Γι’ αυτό να φροντίζετε να είστε πάντα στις ακολουθίες. Να μη λείπετε. 

 Άγιος Παΐσιος

Πέμπτη, 15 Φεβρουαρίου 2018

Θυμήσου να θυμάσαι!


Εἶναι τόσο εὐεργετικό νά θυμᾶσαι!
Νά θυμᾶσαι τῆς ἀγάπης τό βλέμμα πού σ’ ἔχει ἀναπτερώσει, τόν ἐνθαρρυντικό λόγο πού σοῦ ἔχει δώσει κουράγιο καί ἀντοχές. Τόν παρήγορο λόγο πού ἔχει ἀπαλύνει τόν πόνο σου, τόν λόγο τῆς πίστεως πού σ’ ἔχει ἐλευθερώσει ἀπό τήν μοναξιά.
Νά θυμᾶσαι τίς ἐξυπηρετήσεις πού ἔχεις δεχθῆ καί βγῆκες ἀπό κάποια ἀδιέξοδα, τίς συγγνῶμες πού σ’ ἔχουν λυτρώσει ἀπό ἐνοχές καί τύψεις.
Τόν λόγο τόν εἰλικρινῆ πού σ’ ἔφερε σέ συναίσθηση καί ἄλλαξες πορεία πρός τά μπρός καί πρός τά πάνω. Τόν φιλικό ἐλεγκτικό λόγο πού σέ ὁδηγεῖ στήν αὐτογνωσία.
...Νά θυμᾶσαι τίς ὑποσχέσεις πού δίνεις, γιά νά εἶσαι συνεπής.
Νά θυμᾶσαι τά λάθη σου, γιά νά εἶσαι ἐπιεικής.
Νά θυμᾶσαι τίς ἀδυναμίες καί τά ἐλαττώματά σου, γιά νά εἶσαι ρεαλιστής.
Νά θυμᾶσαι τίς παραλείψεις καί τίς ἁμαρτίες σου, γιά νά εἶσαι ταπεινόφρων.
Καί βέβαια, νά θυμᾶσαι νά λές συγγνώμη, νά μήν ἀπαιτῆς, ἀλλά νά παρακαλῆς.
...Νά θυμᾶσαι νά ἐπαινῆς τό καλό. Ἐμπνέεις τήν ἐπανάληψή του.
Νά θυμᾶσαι πώς γύρω σου ὑπάρχουν καλά παραδείγματα, σέ συμφέρει νά τά μιμῆσαι.
Νά θυμᾶσαι νά ἀνταποκρίνεσαι στίς πνευματικές ἀνάγκες τῆς ψυχῆς σου.
Λοιπόν, γιά σένα, τόν ἀγωνιστή τοῦ καλοῦ, πού στοχεύεις στήν προσωπική σου βελτίωσι, ναί, κάποιες φορές πρέπει νά ξεχνᾶς, ἀλλά καί κάποιες φορές... Θυμήσου νά θυμᾶσαι!

Τετάρτη, 14 Φεβρουαρίου 2018

Ιερομάρτυρας Τιμόθεος Strelkov(+1918, +1930) εκτελέστηκε με αποκεφαλισμό και αναστήθηκε θαυματουργικά ! ! !

Αποτέλεσμα εικόνας για МЕЧ большевик
Ο ιερέας Τιμόθεος Strelkov(+1918, +1930) εκτελέστηκε με αποκεφαλισμό το 1918 και αναστήθηκε θαυματουργικά.Να πως συνέβη:

  Ο ιερέας Τιμόθεος Strelkov κατοικούσε στο χωριό Mikhailovka στα Ουράλια.Ο μεγαλύτερος αδελφός του Θεόδωρος,πήγε ανατολικά με τον  Ρώσο Ναύαρχο Αλέξανδρο Κολτσάκ, ήρωα του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου και ηγέτη του Λευκού Στρατού και πέθανε στο Χάρμπιν.


Το καλοκαίρι του 1918,παραμονή της Πεντηκοστής, ο π.Τιμόθεος συνελήφθη από τον Κόκκινο Στρατό και ως ατρόμητος ομολογητής του Χριστού,καταδικάστηκε αυθημερόν σε θάνατο.
Κατά την διάρκεια της νύχτας τον μετακίνησαν με τα πόδια και υπό ισχυρή έφιππη φρουρά,από το χωριό Mikhailovka προς το Duvan.
Ένα μεγάλο πλήθος πιστών συνόδευαν τον αγαπημένο τους ποιμένα.Μεταξύ του πλήθους βρισκόνταν άνθρωποι του νέου καθεστώτος.Έτσι άλλοι έκλαιγαν και θρηνούσαν και άλλοι γελούσαν και διασκέδαζαν.Παρότι είχαν προχωρήσει αρκετά, το πλήθος δεν έλεγε να διαλυθεί.Σε κάποιο σημείο πρόσταξαν το πλήθος να επιστρέψει.Μαζί τους επέστρεψε και η έφιππη φρουρά.Την πορεία συνέχισαν ο π.Τιμόθεος,ένας φρουρός και η πρεσβυτέρα.
Αποτέλεσμα εικόνας για Новомученики
  Τρία χιλιόμετρα  πριν φτάσουν στο  Duvan,έστριψαν προς ένα βάλτο με θαμνώδη βλάστηση,σ'ένα μικρό λόφο.Ο ήλιος είχε αρχίσει να ανατέλει.Ξημέρωνε η μεγάλη ημέρα της Πεντηκοστής.

Ο φρουρός ανέβηκε στο άλογό του,ενώ μπροστά του περπατούσε ο ιερέας που είχε καταδικαστεί σε θάνατο.Η πρεσβυτέρα περπατούσε δίπλα του.Ο π.Τιμόθεος προσευχόνταν θερμά και με δάκρυα να του δώσει δύναμη να αντέξει το μαρτύριο.Ταπεινά ευχαριστούσε τον Θεό για το μαρτυρικό του τέλος.
Ξαφνικά ο φρουρός τράβηξε το σπαθί του και χτύπησε το λαιμό του ιερέα.Το κεφάλι του έπεσε κάτω.Η πρεσβυτέρα, κατατρομαγμένη,άρχισε να τρέχει ουρλιάζοντας.Ο π.Τιμόθος θυμόνταν μόνο τη στιγμή που η λεπίδα του σπαθιού χτυπούσε τον λαιμό του και τίποτα περισσότερο.
 Το χτύπημα ήταν άμεσο και δυνατό.Το κεφάλι δεν κύλησε αλλά έπεσε κάτω μαζί με το σώμα.Ο φρουρός έτρεξε πίσω από την πρεβυτέρα,την έπιασε και της πήρε την βέρα.Έπειτα επέστρεψε στον δολοφονημένο ιερέα,έσκυψε,και  χτύπησε με το σπαθί του το κεφάλι(το χέρι του ιερέα βρισκόνταν πάνω στο κομμένο κεφάλι),κόβωντας το μάγουλο και το χέρι.

 Η πρεσβυτέρα έτρεξε στο χωριό Mikhailovka και διηγήθηκε όλα όσα συνέβησαν μπροστά στα μάτια της.Οι χωρικοί πήγαν να μαζέψουν το σώμα του ιερέα.Όταν όμως έφτασαν είδαν ένα απίστευτο θαύμα.Τον βρήκαν ζωντανό,γεμάτο αίματα και με μία ουλή γύρω από τον λαιμό του,επιβεβαιώνοντας έτσι ότι ο λαιμός είχε κοπεί.Όταν τον έπλυναν από το αίμα,είδαν μία ουλή στον λαιμό με τη μορφή ενός βαθιά κόκκινου νήματος.Δεν υπήρχε καμία φλεγμονή.Ο π.Τιμόθεος έδειξε την ουλή σε όλους τους παρευρισκόμενους.
 Για ενάμισι μήνα κρύφτηκε στο σπίτι του πατέρα του και έπειτα για 12 χρόνια ακόμη κρυβόνταν μέχρι τον δεύτερο θάνατό του για την πίστη του στον Χριστό...
Αποτέλεσμα εικόνας για Новомученики
 Του συνέβη όμως ένα ακόμη θαύμα.Καθώς περιπλανιόνταν,έφτασε σ'ένα μοναστήρι στα Ουράλια Όρη και ζήτησε από τον ηγούμενο ένα προσωρινό κατάλυμα.Του είπε ότι ήταν ιερέας και του έδειξε τον ιερατικό του σταυρό.Ο ηγούμενος τον δέχτηκε,κάποιοι όμως παρατήρησαν την άφιξή του.
 Μία τοπική επιτροπή μπολσεβίκων λοιπόν, έφτασε στο μοναστήρι,κρατώντας στα χέρια τους την λίστα με τους μοναχούς που είχαν άδεια να μείνουν εκεί.
-Πόσοι μοναχοί ζουν στο μοναστήρι;
-Τριάνταδύο-απάντησε
Άρχισαν το μέτρημα.
Ο π.Τιμόθεος,βυθισμένος στην προσευχή,στεκόνταν μαζί με τους άλλους μοναχούς στηρίζόμενος στην σόμπα.Τους έλεγξαν όλους.
-Τριάντα δύο ακριβώς...Συναρπαστικό-φώναξε ο επικεφαλής

 Ουσιαστικά τον π.Τιμόθεο δεν μπόρεσαν να τον δουν.Όταν έφυγαν οι κομμουνιστές,ο ηγούμενος μάζεψε τους μοναχούς και δοξολόγησαν τον Θεό γι'αυτό το θαύμα,αφού εαν έβρισκαν τον π.Τιμόθεο θα τους σκότωναν όλους.

Μετά από αυτό το περιστατικό έζησε μία περίοδο κοντά στην Ουφά όπου λειτουγούσε σ'ένα σπίτι που είχε μετατραπεί σε ναό.Συνελήφθη το 1930.Τον βασάνισαν στην φυλακή και τον εκτέλεσαν για δεύτερη φορά μαζί με άλλους ιερείς.Αποκεφαλίστηκε για δεύτερη φορά και του έκοψαν το κεφάλι σε κομματάκια.

πηγή/Απόδοση στα ελληνικά π.Γεώργιος Κονισπολιάτης /proskynitis.blogspot

Στη διάρκεια της Θ. Λειτουργίας βλέπω μια σταυρόσχημη ακτίνα να κατεβαίνει από ψηλά

Αποτέλεσμα εικόνας για sfanta liturghie raza lumina

 Ο στάρετς Θεόφιλος(ο Άγιος Θεόφιλος ο δια Χριστόν σαλός εδώ) ιερομόναχος του ρωσικού βορρά, που ασκήθηκε σε διάφορα μοναστήρια και ερημητήρια του Κιέβου, δεν έπαυε, ακόμα και όταν λειτουργούσε, να σκανδαλίζει τους άλλους αδελφούς με την παράξενη συμπεριφορά του.
Ο τότε μητροπολίτης Κιέβου Φιλάρετος, ενοχλημένος απ’ όλα αυτά κάλεσε τους συμβούλους του, για να εξετάσει την περίπτωση του ιερομονάχου.



Αποτέλεσμα εικόνας για teofil nebun hristos kitaev
 Άγιος Θεόφιλος ο δια Χριστόν σαλός

Σύντομα όμως έριξε φως στην υπόθεση ένας αδελφός, στον οποίο ο στάρετς είχε δώσει εξηγήσεις για την «ανάρμοστη» συμπεριφορά του στη διάρκεια των ιερών ακολουθιών:
«Ο Θεός, του είχε πει εμπιστευτικά, βλέπει την απλότητα μου. Λειτουργώ σύμφωνα με τη σωστή τάξη, διαβάζω όλες τις απαιτούμενες ευχές και τιμώ τον προεξάρχοντα ως ανώτερό μου. Όσο όμως βυθίζομαι στη θεωρία της τελέσεως του μυστηρίου, ξεχνώ τον εαυτό μου και ότι είναι γύρω μου.
Στη διάρκεια της Θ. Λειτουργίας βλέπω μια σταυρόσχημη ακτίνα να κατεβαίνει από ψηλά και να αιωρείται πάνω από τους λειτουργούς.
Βλέπω επίσης κάποια δροσιά να κατεβαίνει στα τίμια Δώρα, και λαμπρούς αγγέλους να πετάνε πάνω από την Αγία Τράπεζα ψάλλοντας: «Άγιος, Άγιος…Κύριος Σαβαώθ… 

Τότε όλη μου η ύπαρξη αρπάζεται ανέκφραστα, και μου είναι αδύνατον να τραβήξω την προσοχή μου από το πάντερπνο δράμα.
Αδελφέ, δεν σου λέω δικαιολογίες, αλλά την καθαρή αλήθεια. Σε παρακαλώ όμως να μη φανερώσεις όσα σου είπα, για να μη σκανδαλιστούν οι άλλοι από μένα, τον βρωμερό αμαρτωλό».

«Θαύματα και αποκαλύψεις» Ιεράς Μονής Παρακλήτου 

Πού θα κάνεις υπομονή ;;;


Τιποτα δεν ειναι τυχαιο στην ζωη μας ολα γινονται για καποιο λογο...

Οσίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου

– Να ξέρεις, παιδί μου, τίποτε δεν έγινε εική(= άσκοπα, κατά βούληση) και ως έτυχε. Όλα έχουν τον σκοπό τους. Και τίποτα δεν γίνεται χωρίς να υπάρχει αιτία. Ούτε μια πευκοβελόνα δεν πέφτει από το πεύκο αν δεν θέλει ο Θεός. Γι’ αυτό θα πρέπει να μη στενοχωριέσαι για ο,τι σου γίνεται. Έτσι αγιαζόμαστε.

 Να! Εσύ στενοχωριέσαι με τα πρόσωπα του σπιτιού σου και βασανίζεσαι πότε με τη γυναίκα σου και πότε με τα παιδιά σου. Αυτά είναι όμως που σε κάνουν και ανεβαίνεις πνευματικά ψηλά… Αν δεν ήσαν αυτοί, εσύ δεν θα προχωρούσες καθόλου. Σου τους έχει δώσει ο Θεός για σένα. 

Μα θα μου πεις -συνέχισε ο Γέροντας- είναι καλό να υποφέρουμε από τους αγαπημένους μας;
 Ε! Έτσι το θέλει ο Θεός. Και εσύ είσαι ευαίσθητος πολύ, και από τη στενοχώρια σου, σου πονάει το στομάχι σου και η κοιλιά σου εκεί χαμηλά.
– Ναι, μα είναι κακό, Παππούλη, να είναι κάποιος ευαίσθητος;
– Ναι, είναι κακό να είναι κανείς πολύ ευαίσθητος σαν εσένα, γιατί με τη στενοχώρια δημιουργείς διάφορες σωματικές αρρώστιες. Δεν ξέρεις ακόμα ότι και όλες οι ψυχικές αρρώστιες είναι δαιμόνια;
– Όχι…
– Ε, μάθε το τώρα από μένα…

Τρίτη, 13 Φεβρουαρίου 2018

Εκοιμήθη ο «Άγιος του Μπαίλοβο»


 Εκοιμήθη ο επονομαζόμενος «Άγιος του Μπαίλοβο»,ο Ντόμπρι Ντιμίτροβ Ντομπρέβ, πιο γνωστός ως παππούς Ντόμπρι,σε ηλικία 103 ετών.Ζητιάνευε καθημερινά μπροστά από τον καθεδρικό ναό του Αγ.Alexander Nevsky, στη Σόφια, και τα χρήματα που συγκέντρωνε τα δώριζε για την αποκατάσταση διαφόρων Ορθοδόξων εκκλησίων και ορφανοτροφείων.
Αποτέλεσμα εικόνας για Дядо Добри
Ο Ντόμπρι γεννήθηκε στις 20 Ιουλίου 1914, στο χωριό Μπαιλόβο. Ο πατέρας του πέθανε στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και η μητέρα του μεγάλωσε τα παιδιά της μόνη της. Σε μία από τις βομβιστικές επιθέσεις της Σόφιας, κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, μία βόμβα έσκασε κοντά του και έχασε σχεδόν τελείως την ακοή του.
Σχετική εικόνα
Με το πέρασμα των ετών, ο γέροντας απαρνήθηκε την υλιστική ζωή, για τον πνευματικό κόσμο. Γύρω στο έτος 2000, δώρισε όλα τα υπάρχοντά του στην εκκλησία και μέχρι τώρα ζούσε μία ασκητική ζωή, στο πατρικό του χωριό Μπαιλόβο.Δείτε και τα πααρκάτω πολύ ενδιαφέροντα βίντεο


Την ίδια περίπου χρονιά ξεκίνησε την αποστολή του, για να συγκεντρώσει κεφάλαια για την αποκατάσταση των εκκλησιών και των ορφανοτροφείων της Βουλγαρίας. 

Η κηδεία του θα γίνει στις 15 Φεβρουαρίου στον Ι.Ν.Αγ.Κυρίλλου και Μεθοδίου που βρίσκεται δίπλα από το σπίτι του στο Μπαίλοβο.

Δευτέρα, 12 Φεβρουαρίου 2018

Πώς τα κατάφερε ο επίβουλος Βελίαρ τις πιο συνταρακτικές για την ψυχή μας μέρες να τις διαστρεβλώσει έτσι;!

Αδελφοί μου συγχωρέστε με …( Νώντα Σκοπετέα )

   Πώς τα κατάφερε ο επίβουλος Βελίαρ και τις πιο συνταρακτικές για την ψυχή μας μέρες,μέρες που ο Ουρανός υπαγορεύει την άκρα κατάνυξη και την ιερή χαρμολύπη –απερινόητη και άφατη η γλυκύτητά της για τον έσω άνθρωπο- να τις διαστρεβλώσει έτσι ! 
 Με ένα παλαιόθεν εξυφασμένο σχέδιο ! Κατάφερε η διεστραμμένη,παρά την φύσιν επίνοια του πολεμήτορος, να γομώσει με σκοτάδι… εκτυφλωτικό τα αισθητήριά μας ! Μας μπέρδεψε ολοσχερώς , μας έβγαλε έπειτα σε απωλείας δρόμους,ξέφρενους πανηγυριστές με τα παιδιά μας στους ώμους …Γλέντι δίχως τελειωμό,με σφυρίχτρες,καραμούζες,ντεσιμπέλ,μασκαρέματα και …τις τσάντες κλειδωμένες στο σχολείο …
  Προβολή με μια επικάλυψη «πολιτισμού»…Πομπές , μύθοι, παρελάσεις , αναβιώσεις , καρναβαλιστές, άρματα, κουδουνοφόροι… Αναβιώνουμε σου λένε, την παράδοση των προγόνων μας ! 
Πόσο πίσω μπορείτε να φτάσετε κύριοι …αναβιωτές ; Εκεί που η παράδοση των προγόνων μας ξεκινά ίσως ; Μέσα στον Παράδεισο , την ώρα του Αδαμιαίου θρήνου , μπορείτε να ανατρέξετε ; Άλγος τω Αδάμ εχρημάτισεν η του ξύλου απόγευσις πάλαι εν Εδέμ …δια του όφεως εισήλθεν θάνατος
Άλγος και θάνατος από τη μια …Από την άλλη τα ντεσιμπέλ της ψεύτικης χαράς …Κλαυθμός και οδυρμός,μα και ελπίδα για το «Δεύτε οι ευλογημένοι κληρονομήσατε» από τη μια …Χάχανα , γλέντια και μια θλιβερή παλινδρόμηση στην αντίπερα όχθη… 
Η Μάνα Ορθοδοξία,δεν χωράει στα σπλάχνα της το λίγο απ΄ όλα,το όλοι έτσι κάνουν,το νερωμένο κρασί …Το δολερό σχέδιο του πανούργου εγκαθίδρυσε τις δεύτερες απόκριες,να κορυφωθούν οι γιορτές ,να φτάσει το κέφι στα κόκκινα,να καούν τα κάρβουνα !
Τι κι αν οι σελίδες του Τριωδίου τούτες τις στιγμές,επιγράφονται με την λέξη

Κι είναι ώρες-ώρες τόσο βαρύ τούτο το χαρτί με τις ψυχές

 Σχετική εικόνα 
Κι είναι ώρες-ώρες τόσο βαρύ τούτο το χαρτί με τις ψυχές. Όλοι οι πόνοι, οι καημοί, τα δάκρυα, τα λάθη και τα πάθη. Το κρατάς προσεχτικά να μην σου πέσει κάτω κι όταν πέσει το σταυρώνεις, το φιλάς όπως τις εικόνες. Γιατί πάνω του είναι γραμμένες οι έμψυχες "εικόνες" του Θεού του Ζώντος....
  Κανείς δεν πεθαίνει, απλά δεν τον ξαναβλέπεις με τα μάτια του σώματος. Εμάς μας μάθαν οι Απόστολοι απαρχής του κόσμου να αγαπάμε και να πιστεύουμε στα αόρατα. Εμάς μας νανουρίσαν τα χάδια των παππούδων, των ηρώων μας, των Αγίων μας μέσα από τα σταυροκοπήματα και τις προσευχές...
 Όλοι μας είμαστε  ολοζώντανοι ενώπιον του Θεού. Κανείς δεν πεθαίνει. Παραστεκόμαστε ενώπιον Του με άλλη μορφή, μα ολοζώντανοι. Αποστολή της επίγειας ζωής σου να συμμετέχεις στον βουβό πόνο της ανθρωπότητας που ψάχνει τον Θεό και δεν Τον βρίσκει. Κοιτάξου στον καθρέφτη και δες Τον.
Παιδί Του,πνοή Του,πλάσμα Του.
Πού ψάχνεις να τον βρεις; Μέσα σου είναι...

Κυριακή, 11 Φεβρουαρίου 2018

Τι είναι Κόλαση και τι Παράδεισος !!!


Φωτογραφία του Arsenios Arne Johnsen.

Γιατί ο Θεός όρισε να είναι άγνωστη η ώρα του θανάτου μας ; (Αγ.Ιωάννη Χρυσοστόμου)


  Πολλά πράγματα θέλουμε να μαθαίνουμε και να κατανοούμε, προπαντός όμως τον καιρό που θα γίνει η συντέλεια του κόσμου. Ο απόστολος Παύλος, για να περιορίσει την άκαιρη αυτή πολυπραγμοσύνη μας, γράφει σε μιαν επιστολή του: «Σχετικά με το χρόνο του ερχομού του Κυρίου, αδελφοί, δεν χρειάζεται να σας γράψω, γιατί κι εσείς το ξέρετε πολύ καλά, ότι η ημέρα του Κυρίου θα έρθει απροειδοποίητα, όπως ο κλέφτης τη νύχτα» (Α' Θεσ. 5:1-2).

  Τί θα κερδίσουμε, δηλαδή, αν γνωρίζουμε πότε θα γίνει η Δευτέρα Παρουσία του Χριστού; Πέστε μου. Ας υποθέσουμε ότι θα γίνει ύστερ' από είκοσι χρόνια ή τριάντα ή εκατό. Ποιά σημασία μπορεί να έχει αυτό για μας; Μήπως για τον καθένα μας η συντέλεια δεν έρχεται με το τέλος της ζωής του; Γιατί, λοιπόν, πονοκεφαλιάζεις και βασανίζεσαι για το τέλος του κόσμου; Δυστυχώς, όμως, όπως συμβαίνει και σε πολλές άλλες περιπτώσεις, στις οποίες αδιαφορούμε για τα ζητήματα που μας αφορούν άμεσα και καταπιανόμαστε με τα ζητήματα των άλλων, παραμελούμε τις δικές μας υποθέσεις και φροντίζουμε για τις ξένες, έτσι και σε τούτη την περίπτωση• αντί ο καθένας μας να ενδιαφέρεται για το δικό του τέλος, θέλουμε να μάθουμε με λεπτομέρειες πώς και πότε θα έρθει το κοινό τέλος όλων μας.

  Αν θέλετε να πληροφορηθείτε, γιατί είναι άγνωστο στον καθένα μας το τέλος της ζωής του και γιατί ο θάνατος έρχεται ξαφνικά, όπως ο κλέφτης τη νύχτα, θα σας το πω, καθώς μάλιστα νομίζω ότι σωστά γίνεται έτσι. Αν, λοιπόν, ο καθένας μας ήξερε τη χρονική στιγμή του θανάτου του, κανείς μας δεν θα φρόντιζε να κάνει ενάρετα έργα, όσο θα ζούσε, αλλά, γνωρίζοντας ποια θα ήταν η τελευταία μέρα της ζωής του, αφού πρώτα θα έκανε αμέτρητα κακά, θα μετανοούσε λίγο πριν κλείσει για πάντα τα μάτια του και θα έφευγε για την άλλη ζωή απαλλαγμένος από τις αμαρτίες του. Αν δηλαδή τώρα, που ο φόβος από την άγνοια του χρόνου του θανάτου συγκλονίζει τις ψυχές μας, αφού περάσουμε όλη μας τη ζωή μέσα στην αμαρτία, μόλις στις τελευταίες μας στιγμές αποφασίζουμε οι περισσότεροι να μετανοήσουμε, εφόσον βέβαια προλάβουμε, ποιος από μας θα φρόντιζε για την αρετή, αν ξέραμε σίγουρα το πότε θα πεθάνουμε; Τίποτα δεν θα διστάζαμε να πράξουμε ως την ημέρα εκείνη. Από τους εχθρούς μας θα παίρναμε εκδίκηση, όσους θέλαμε θα σκοτώναμε, τα άγρια πάθη της ψυχής μας θα ικανοποιούσαμε σε βάρος των συνανθρώπων μας, και μετά, πριν πεθάνουμε, θα... μετανοούσαμε!

Πέρα απ' αυτό, ούτε πράξεις αληθινής αυτοθυσίας θα υπήρχαν ούτε οι

Σάββατο, 10 Φεβρουαρίου 2018

Οἴμοι, μέλαινα ψυχή!…


  Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ», γράφεται στο συναξάρι, «Κυριακή τῶν Ἀπόκρεω, τῆς Δευτέρας και ἀδεκάστου Παρουσίας τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ μνείαν ποιούμεθα».

 Αν σκεφθεί κανείς, πως την ερχόμενη Κυριακή, μνήμη της εξορίας του Αδάμ απ’ τον Παράδεισο, θυμούμαστε την αρχή του παρόντος βίου μας -κι απ’ αυτή την άποψη, η θλιβερή έξωση του Αδάμ απ’ την τρυφή του Παραδείσου, λογαριάζεται σαν πρώτη χρονικά γιορτή των χριστιανών- η μνήμη της Δευτέρας Παρουσίας του Κυρίου μας πρέπει να λογαριάζεται η τελευταία απ’ όλες τις γιορτές.
 Γιατί, πραγματικά, σ’ αυτήν τελειώνουν όλα: και τα δικά μας και του κόσμου όλα τα πράγματα. 
Και πάλι με πολλή σοφία οι άγιοι Πατέρες της Ορθοδόξου Εκκλησίας καθόρισαν, ύστερ’ απ’ τις Κυριακές του Τελώνου και Φαρισαίου και του Ασώτου, να τελούμε τη μνήμη της Δευτέρας Παρουσίας. Γιατί δεν πρέπει, ακούοντας ο χριστιανός τη φιλανθρωπία του Θεού, που φαίνεται σ’ εκείνες τις παραβολές απέραντη, να πέσει σε μεγάλην αμέλεια, λέγοντας με το νου του: «ο Θεός είναι φιλάνθρωπος· άμα, στο τέλος, σταματήσω ν’ αμαρτάνω κάποτε, Εκείνος, όντας φιλάνθρωπος και πολυέλεος, θα με συγχωρέσει, κι όλα πια θα ’χουν τελειώσει καλά». Για να μη σκέφτονται, λοιπόν, μ’ αυτόν τον διαβολοκίνητο και σατανικό τρόπο οι χριστιανοί, έβαλαν οι θειότατοι Πατέρες, ύστερ’ από την Κυριακή του Ασώτου να γιορτάζουμε τη φοβερή και τρομερή εκείνη μέρα της Δευτέρας Παρουσίας. Λογιάζοντας, πως, με την ευαγγελική περικοπή της Κρίσεως, οι αμελείς που συνεχίζουν ν’ αμαρτάνουν, βλέποντας μπροστά τους την άδηλην ώρα του θανάτου και περιμένοντας την ατελεύτητη σειρά των βασάνων της Κολάσεως, που θ’ ακολουθήσουν μετά την Κρίση για τους αμαρτωλούς, ίσως ξυπνήσουν απ’ το λήθαργο κι απ’ το βαρύτατον ύπνο της αμαρτίας· ίσως αφήσουν την νεκροποιό ραθυμία και αμέλεια, για να αγωνισθούν ν’ αποκτήσουν το χρυσοστόλιστο ένδυμα των αρετών, το «ένδυμα του γάμου», που δίχως αυτό και θα κρυώνουν, όντας γυμνοί, και δεν θα μπορούν να εισέλθουν εις τον «νυμφώνα» του Χριστού.

  Δευτέρα Παρουσία λέγεται γιατί προηγήθηκε η πρώτη, κατά την οποία «σωματικῶς πρός ἡμᾶς ἐπεδήμησεν» ο Χριστός. Όμως, στην Δευτέρα δεν θα ’ρθει όπως στην πρώτη: φτωχός, άσημος, χωρίς δόξα. Θα έρθει με πολλή δόξα, με μεγάλη λαμπρότητα και με θεϊκή μεγαλοπρέπεια. Και τότε δε θα ’ρθει να σώσει, μα να κρίνει τον κόσμο. Και ν’ ανταποδώσει, σ’ όσους έπραξαν αγαθά την αιώνια Βασιλεία του, και σ’ όσους έπραξαν κακά, την αιώνια κόλαση.
  Το βεβαιώνουμε συνοπτικά στο Σύμβολο της πίστεώς μας: «Καὶ πάλιν ἐρχόμενον μετὰ δόξης, κρῖναι ζῶντας καὶ νεκρούς, οὖ τῆς Βασιλείας οὐκ ἔσται τέλος».
 Κι αυτό, που οι άγιοι Πατέρες έβαλαν ως Άρθρο στο Σύμβολο της Πίστεως, το βγάζουν ακριβώς απ’ το Ευαγγέλιο της Κρίσεως, που λέγει: 

Αποστολικό ανάγνωσμα Κυριακής Αποκρέω-Τροφή,εξουσία και αγάπη

Αποτέλεσμα εικόνας για trapeza,calugar,post
  «Δεν είναι οι τροφές που θα καθορίσουν τη θέση μας απέναντι στο Θεό», λέει ο Απόστολος Παύλος στους Κορινθίους (Α’Κορ. 8, 8). 
 Η τροφή, αγαπητοί μου αδελφοί, είναι αυτή που δίνει στον άνθρωπο τη δυνατότητα να επιβιώσει, να έχει την ενέργεια εκείνη που χρειάζεται για να μπορεί να αντέξει τις δοκιμασίες της ζωής, να εργαστεί, να αναπληρώσει τον κόπο του, αλλά και να χαρεί. Γιατί η τροφή ικανοποιεί τις ανθρώπινες αισθήσεις και κάνει τον άνθρωπο να μοιράζεται χρόνο με τους άλλους, να δοκιμάζει την δημιουργικότητά του κατά την παρασκευή της, να εξετάζει πόση αγάπη βγάζει όταν την παρασκευάζει και για τον εαυτό του και για τους άλλους, αλλά και όταν την καταναλώνει, επειδή κρίνοντας τα κίνητρα αυτού που την έχει ετοιμάσει. 

  Η τροφή είναι δώρο του Θεού όχι μόνο στον άνθρωπο, αλλά και σε όλη την κτίση. Η τροφή είναι το όπλο για να παλέψει ο άνθρωπος εναντίον και εντός του χρόνου στον οποίο ζει. Η τροφή είναι εκείνη που τον βοηθά να αντέξει τις επιθέσεις της φθοράς. Αλλά και όταν ο άνθρωπος νιώθει ότι ο χρόνος τον νίκησε, δηλώνει την ήττα του παραιτούμενος από την τροφή. Ο άνθρωπος όμως μπορεί και να «είναι ό,τι τρώει», όπως αναφέρει ένας υλιστής φιλόσοφος, ο Φόιερμπαχ. Μπορεί να ζει για να τρώει. Μπορεί η τροφή να είναι όχι απλώς η μέριμνα, αλλά και η ηδονή του. Ένας πολιτισμός, όπως και ένας λαός, χαρακτηρίζονται και από τις τροφές που επιλέγουν να τους εκφράζουν. Και τελικά η τροφή ήταν και θα παραμείνει ένα σημείο –κλειδί στη στάση του ανθρώπου έναντι του κόσμου, στην εκζήτηση νοήματος στη ζωή του.

  Στη θρησκευτική παράδοση η τροφή ήταν η αιτία για την πτώση, την απομάκρυνση του ανθρώπου από το Θεό. Εξαιτίας της κατανάλωσης μίας συγκεκριμένης τροφής, ο άνθρωπος ελεύθερα επέλεξε να ζήσει μακριά από το Θεό και να καταστήσει θεό τον εαυτό του. Και από τότε η έγνοια για την τροφή αποτελεί την βάση για την πορεία της ανθρώπινης ζωής. Ακόμη και οι πόλεμοι, αλλά και οι διαμάχες μεταξύ των ανθρώπων, οι ταξικές και κοινωνικές συγκρούσεις, ως αιτία την τροφή έχουν. Δεν είναι μόνο ποιος κατέχει ή ελέγχει τα μέσα για την παραγωγή της. Είναι και το γεγονός ότι όποιος έχει λύσει το βιοτικό του πρόβλημα, έχει εξασφαλίσει την τροφή του, μπορεί να προχωρήσει στο να παλέψει να χτίσει έναν διαφορετικό τρόπο ζωής, στηριγμένο στην υλική άνεση και την απαίτηση για πνευματική και διανοητική πρόοδο, για την οποία περισσεύει χρόνος και υπάρχει δυνατότητα καταβολής κόπου, από τη στιγμή που ο άνθρωπος έχει λύσει το βιοτικό του πρόβλημα.

Γιατί λοιπόν ο Παύλος αναφέρει ότι «βρώμα ου παρίστησι τω Θεώ»;

  Δεν το λέει επειδή περιφρονεί τις υλικές ανάγκες του ανθρώπου. Όμως δεν είναι

Παρασκευή, 9 Φεβρουαρίου 2018

Ωδή τον Διονύσιο Σολωμό !

Σαν σήμερα 
9 Φεβρουαρίου 1857  
πεθαίνει ο Εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός. 


 Σε γνωρίζω μεσα απο τους στίχους σου που λαμπαδιασαν τη φουσκονερια της θάλασσας και την έκαναν πύρινη τρικυμία.
Σε γνωρίζω απο τον υμνο της πατρίδας μου που έγραψες με χερι αμωμο και ιερο. Οι λέξεις σου τιμαλφή κειμήλια που στεφανωσαν με λεβεντιά το χρέος.

 Σε γνωρίζω απο τη γαλανόλευκη σημαία της
ρωμιοσυνης και το σταυρό της ορθόδοξης παλιγγενεσιας.
Ποσα λάβαρα δεν δακρυσανε οταν υψωθηκαν σε άγρυπνη επιφυλακή;;;
Πόσες σπιθες δεν άναψαν στη φρενηρη αρρυθμια της Επανάστασης που ξυπνησες αθάνατες πνοες απο το λήθαργο της μοιρολατρίας, απο το αποκυημα της διχοστασιας.

 Έντυσες με περιτύλιγμα αντρειας τους νέους
Ραντισες με ηρωισμό τα ρουθουνια των ελεύθερων πολιορκημένων και το αιμα τους με γέννησε ελεύθερο!

 Ναι,σε γνωρίζω οπως με δίδαξαν ο πατέρας μου και ο δάσκαλος μου.
Σαν προσευχή....
Εσυ που έδωσες φωνη στη σιωπή
Εσυ που έδωσες οπλα στη ψυχη,που σκόρπισες ριγη και περηφάνια στις λαβωμένες δυνάμεις μας

Εσυ που στεφανωσες με δάφνες και κλαδιά ελιάς το ματωμένο χωμα,σμιλεψες τη πέτρα σύγχρονης παραμόρφωσης και θεριεψε το θυμο μας.

 Σκήπτρα δολερα μισεψαν παλι τον ηλιο μας και στείλανε θηρία για να σκοτεινιασουν τα βουνά μας..
Αδίσταχτα θέλουν να κυρτώσουν τη λευτεριά.
Οχι....κανείς δεν θ'απλωσει χερι στην αγιοσυνη των ματωμένων ηρώων..

 Απ' τά κόκαλα βγαλμενη των ελλήνων τα ιερα
και σαν πρώτα αντρειωμενη
Χαίρε Ω!.χαίρε λευτεριά
Διονυσίου Σολωμού
Ελευθερία» !

Γ'βραβειο UNESCO στον 1ον διεθνή ποιητικό διαγωνισμό 2016 του ομίλου UNESCO Ζακύνθου,Κεφαλληνίας και Ιθάκης,με θεμα «Μια ωδη στο Διονύσιο Σολωμό ». 

Βασω Ρουμελή

Το τελευταίο παλτό !

Αποτέλεσμα εικόνας για omul egoist
  Ἔλεγε ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος: Ὁ ἄνθρωπος μέ τίς ἀδυναμίες καί τά πάθη πού ἔχει, εἶναι σάν νά φοράει πολλά παλτά.
Ἀγωνιζόμενος, ὅμως, ἀρχίζει νά βγάζει ἕνα - ἕνα τά παλτά. Βγάζει τό παλτό τῆς πορνείας, τοῦ ψέματος, τῆς κατάκρισης κ.τ.λ.

  Τό τελευταῖο παλτό πού βγάζει, εἶναι τό παλτό τοῦ ἐγωισμοῦ. Τό παλτό αὐτό βγαίνει μαζί μέ τό δέρμα τοῦ ἀνθρώπου, εἶναι κάτι ἐπίπονο, γι΄ αὐτό καί πολλοί ἄνθρωποι δέν τό ἔχουν βγάλει ἀκόμα..

ιεροκήρυκας
 Δημήτριος Παναγόπουλος

Σαν σήμερα 9 Φεβρουαρίου 1405 γεννιέται ο Κωνσταντίνος ΙΑ΄ Δραγάσης Παλαιολόγος.

palaiologos
Σαν σήμερα 9 Φεβρουαρίου 1404 γεννιέται ο Κωνσταντίνος ΙΑ΄ Δραγάσης Παλαιολόγος.
 Ήταν ο τελευταίος Βυζαντινός Αυτοκράτορας, μέλος της Δυναστείας των Παλαιολόγων, από το 1449 έως το θάνατό του κατά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453.
Κατά τον Παπαρρηγόπουλο, «Ο Κωνσταντίνος περιεβλήθη το ακάνθινον του Βυζαντίου στέμμα απαραλλάκτως όπως αξιωματικός προχειρισθείς φρούραρχος πόλεως, πανταχόθεν υπό των πολεμίων περιεζωσμένης και μη εχούσης ούτε οχυρώματα αποχρώντα ούτε φρουράν ικανήν, ήθελεν υπακούσειν εις την δοθείσαν αυτώ εντολήν».
 Μετά το θάνατό του, έγινε θρυλική μορφή της Ελληνικής λαϊκής παράδοσης ως ο "Μαρμαρωμένος Βασιλιάς" που θα ξυπνήσει και θα ανακτήσει την Αυτοκρατορία και την Κωνσταντινούπολη από τους Οθωμανούς.


Αποτέλεσμα εικόνας για Εδώ γονάτισε ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος κατά τη στέψη του ως Αυτοκράτορα, το 1449.
Στο δάπεδο, ακριβώς κάτω από τον κεντρικό τρούλο στον Άγιο Δημήτριο του Μυστρά, υπάρχει μαρμάρινος ανάγλυφος δικέφαλος αετός, το οικόσημο των Παλαιολόγων, που χρονολογείται από το 15ο αιώνα. Εδώ, λέει η παράδοση, γονάτισε ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος κατά τη στέψη του ως αυτοκράτορα, το 1449.

«Για τις ψυχές...»


…Τη θυμάμαι ν’ ανάβει το κερί και το θυμιατό, να βράζει στάρι και να ξεφλουδίζει ρόδια κι αμύγδαλα. Έπειτα ετοίμαζε το πιάτο και το ακουμπούσε κεντρικά στο τραπέζι.
«Είναι για τις ψυχές», μας έλεγε.
Τίποτε το μακάβριο σ’ όλα αυτά αλλά αόριστη μια γλύκα που έδενε με τον δριμύ αέρα της πιο ανυπόμονης άνοιξης και μ’ έναν ήλιο - βασιλιά που βασίλευε χωρίς να πάψει ούτε στιγμή να βασιλεύει.
Ποιες ήταν οι ψυχές; Πού ήταν; Δεν ξέραμε. Απλώς τη χαζεύαμε που θυμιάτιζε τις κρεμασμένες φωτογραφίες στο σαλόνι. Είχαμε, βλέπεις, έτσι την ευκαιρία να τρυπώνουμε σ’ αυτό το διαρκώς κλειστό και κρύο δωμάτιο που το λειτουργούσαμε μόνο στις γιορτές. Εξ’ ου και το μεταφορικό του όνομα «Σιβηρία».
Έπειτα, σαν να γαλήνευε, καθόταν να μπαλώσει ένα ρούχο ή να σιδερώσει, ενώ το πρόσωπό της χαραζόταν από μια ακτίδα του ήλιου. Ο φεγγίτης ήταν ακριβώς από πάνω της. Κι εμείς χαζεύαμε τις άπειρες σκόνες που χόρευαν και στροβιλίζονταν μέσα στο πεδίο του φωτός.
Να ’ταν αυτές οι ψυχές; Και να ’ρχονταν έτσι πρόθυμα σαν αστραφτερά τίποτε, απλώς για να της στεφανώσουν το κεφάλι; Ο πατέρας της, η μητέρα της, τ’ αδέλφια της, οι φίλοι της που δεν ζούσαν, αλλά που υπήρχαν στην καθημερινή της ομιλία σαν παραμύθι, σαν παρηγορία. Αβίαστα, λες και τους μιλούσε. Σαν να ήταν μόλις χθες η αναχώρησή τους…

Καλή ανάβαση λοιπόν κι ας είναι για μια μέρα...

Αποτέλεσμα εικόνας για mountain top sun
Άνοιξε το Τριώδιο
- βιβλίο είναι με ψαλμωδιές για το Θεό -
μα για πολλούς αλλοίμονο
μια ακόμα πόρτα κλείνει αυτοθέλητα,
η πόρτα της ανάβασης.

Τι να την κάνω τη ζωή,
και δυό και τρείς να μου χαρίσουν,
αν δε δοκιμάσω σε κάποια κορφή να ανεβώ
και από ‘κει να ετοιμαστώ για άλλη.

Τι να την κάνω τη ζωή αν δεν ξημερωθώ
για μια έστω φορά
σ’ ένα ψηλό βουνό χορταίνοντας το φως που με χτυπά στα μάτια
πίνοντας τη ζεστιά του ήλιου σε όλο μου το κορμί.

Και πρώτη πρώτη ζεστασιά
φως πρώτο μες στα μάτια
είναι το κρύψιμο του πετεινού του μύθου
κάτω από τόπο σκιερό
εν γνώσει ταπεινούμενος μετά από την ήττα.
«Ο δε ταπεινών εαυτόν υψωθήσεται» συμπληρώνει ο Κύριος.

Καλή ανάβαση λοιπόν κι ας είναι για μια μέρα
αλλιώς ειν’ άχρηστη η ζωή και ο καιρός χαμένος…

Ευάγγελος Θεοδώρου

Πέμπτη, 8 Φεβρουαρίου 2018

Η Τσικνοπέμπτη και τ' Αγιοπότηρο

Φωτογραφία του Ιάσων Ιερομ.
Ευχαριστιακό δείπνο απ' τις κατακόμβες της Ρώμης, 3ος αι.

 Δεν υπάρχει καμια γιορτή στο έτος που να μην έχει να κάνει με τη Λειτουργία, με την Κοινωνία, με το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Ό, τι συμβαίνει στη Παράδοσή μας, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, σχετίζεται με τη Μυσταγωγία, η οποία πριν απ' το τραπέζι που καθόμαστε να φάμε, έχει προηγηθεί. Βαφτιζόμαστε ή παντρευόμαστε και μετά πάμε και τρώμε, όλοι μαζί, γύρω από ένα τραπέζι, αφού πρώτα μες την Εκκλησία λειτουργηθήκαμε στην κοινή προσευχή και ομολογία. Αυτός δηλαδή που μας ενώνει, ο Χριστός, είναι Αυτός που μας χάρισε τη ζωή που δεν τελειώνει.

 Στις μέρες μας βέβαια χάνεται κάπως το νόημα, μπήκε κι η διαφήμιση στη μέση, και χάθηκε ο πνευματικός μας μπούσουλας. Μεταφέρουμε τη Γιορτή στο τραπέζι κι αφήνουμε στην άκρη την πνευματική γιορτή που στο τραπέζι οδηγεί. Το τραπέζι θα τελειώσει, θα μαζέψουμε τα πιάτα και ο καθένας με μια καλή ανάμνηση θα γυρίσει στο σπίτι του. Η Θ. Λειτουργία που γίνεται πριν το τραπέζι όμως υπόσχεται ότι η χαρά δεν θα μείνει στην ανάμνηση, η χαρά μας, η λειτουργημένη, είναι αθάνατη.

 Όσο κι αν μας φαίνεται περίεργο, η Τσικνοπέπτη έχει να κάνει με τ' Αγιοπότηρο, με τη Θ. Λειτουργία, όπως και κάθε πράγμα μες την Εκκλησία. Απ' τα παλιά τα χρόνια, η σημερινή ημέρα είναι μέρα που τρώμε κρέας γιατί έπειτα αρχίζει η τυρινή βδομάδα που τρώμε μόνο γαλακτοκομικά ώστε ομαλά στη Σαρακοστή να μπούμε. Σίγουρα, πριν απ' τη σημερινή γιορτή δε συναντηθήκαμε λειτουργικά. Η σημερινή γιορτή όμως έχει αξία γι' αυτούς που ζουν λειτουργικά που σημαίνει ότι θα αγωνιστούν τις μέρες της Σαρακοστής που έρχονται για να φτάσουν στ' Αγιοπότηρο της Κυριακής του Πάσχα.

 Όταν φεύγει τ' Αγιοπότηρο κι ο στόχος ο πνευματικός τότε οι γιορτές δεν έχουν αξία πέρα απ' την πρόσκαιρη χαρά που χαρίζουν (σημαντική αλλά πάνω απ' όλα πρόσκαιρη). Ο Θεός μας έταξε για τη Χαρά της Βασιλείας Του. Κι η Χαρά του Χριστού ούτε στην στην ανάμνηση μένει, ούτε στις όμορφες εμπειρίες: για τον Χριστό δεν υπάρχει παρελθόν... υπάρχει μόνο παρόν που γεύεται το μέλλον.


Του αρχιμ.π.Ιάσονος Κεσέν

Κύπρια δημοσιογράφος συγκινείται βλέποντας τις πινακίδες για την αιματοβαμμένη Κύπρο στην Καβάλα

 Μπορεί για τους κατοίκους της Καβάλας οι πινακίδες με την αιματοβαμμένη Κύπρο μέσα στην πόλη να είναι πλέον κάτι το συνηθισμένο, δεν ισχύει όμως το ίδιο για κάποιον που κατάγεται από την Κύπρο και τις αντικρίζει για πρώτη φορά.

Την συγκινητική αυτή αντίδραση όταν η ίδια βρέθηκε στην Καβάλα καταγράφει η Κύπρια δημοσιογράφος Έλενα Τσιακούπη με ένα άρθρο στην ιστοσελίδα της με τίτλο ”Ανατρίχιασα οταν το είδα! Και όμως τεράστιες πινακίδες «Δεν ξεχνώ» της Κύπρου στην Καβάλα της Ελλάδας”.
Είναι αλήθεια ότι τέτοιες πινακίδες για την Κύπρο δεν υπάρχουν σε καμία άλλη πόλη στην Ελλάδα, και το άρθρο αυτό μας υπενθυμίζει πόσο μεγάλη σημασία έχει για κάποιον που κουβαλά τον πόνο της δικής του χώρας να βλέπει ένα μήνυμα συμπαράστασης σε μια άλλη περιοχή, να βλέπει ότι δεν τον ξέχασαν, ότι δεν είναι τελικά μόνος.

Κάπως έτσι αισθάνθηκε και η Κύπρια Έλενα Τσιακούπη όταν αντίκρισε τις πινακίδες με το ”Δεν ξεχνώ”, λέγοντας χαρακτηριστικά:
”Και όμως και εγώ δεν γνώριζα πως μας ενώνει κάτι πολύ δυνατό. Μεχρι την στιγμή που το αντίκρυσα και πρέπει να πω πως εκείνο το δευτερόλεπτο που το είδα μπροστά μου, ανατρίχιασα…τα μάτια μου γέμισαν και η συγκίνηση ήταν ολοφάνερη.
Τι ήταν αυτό; Μια τεράστια πινακίδα στη Εθνική Οδό της Καβάλας με την Κύπρο μας και την φράση που μας έχει στιγματίσει…το αιματοβαμμένο «Δεν ξεχνώ» για την Κύπρο! 

Πείτε μου σας παρακαλώ… εάν το βλέπατε εσείς αυτό σε μια άλλη χώρα πώς θα

«Σε χρησιμοποίησε ο Θεός εκείνη την στιγμή, για να δοκιμάση εμένα!»

Φωτογραφία του ηλιας Στεφανου χαιντουτη.
   Όταν ήμουν στην μονή Στομίου,ήταν κάτω στην Κόνιτσα ένας παπάς που με αγαπούσε από λαϊκό ακόμη.
  Μια Κυριακή είχα κατεβεί να λειτουργηθώ στην Κόνιτσα. Η εκκλησία ήταν γεμάτη κόσμο. Την στιγμή που έμπαινα, όπως συνήθιζα, στο ιερό, είπα μέσα μου: «Θεέ μου, βάλε όλους αυτούς τους πιστούς στον Παράδεισο κι εμένα, αν θέλεις, βάλε με σε μια ακρούλα». 

 Όταν πλησίασε η ώρα της Θείας Κοινωνίας ενώ αυτός ο παπάς πάντα με κοινωνούσε μέσα στο Ιερό, γύρισε προς το μέρος μου και φώναξε δυνατά:
 «Βγες από το ιερό να κοινωνήσεις απ’ έξω τελευταίος, γιατί είσαι ανάξιος». Βγήκα έξω, χωρίς να πω τίποτε. Πήγα στο αναλόγιο και άρχισα να διαβάζω την ακολουθία της Θείας Μεταλήψεως. Ύστερα, καθώς πήγαινα τελευταίος να κοινωνήσω, είπα μέσα μου:«Ο παπάς φωτίσθηκε από τον Θεό και μου αποκάλυψε ποιος είμαι. Κύριε, Ιησού Χριστέ, ελέησέ με, το κτήνος». 

Μόλις κοινώνησα, αισθάνθηκα μέσα μου μεγάλη γλυκύτητα. Όταν τελείωσε η θεία Λειτουργία, με πλησιάζει ο παπάς συντετριμμένος:
 «Συγχώρεσέ με! μου λέει. Πώς το έκανα αυτό! Εγώ μπροστά σου δεν έβαζα ούτε τα παιδιά μου ούτε την παπαδιά, ούτε τον εαυτό μου. Τι ήταν αυτό που έπαθα!». Έπεφτε κάτω, μου έβαζε μετάνοια. Μου ζητούσε συγνώμη, προσπαθούσε να μου φιλήσει τα χέρια. 
«Παπά μου, του λέω, μη στενοχωριέσαι. Δεν φταις εσύ, εγώ φταίω. Σε χρησιμοποίησε ο Θεός εκείνη την στιγμή, για να δοκιμάση εμένα».

 Ο παπάς δεν μπορούσε να καταλάβει τι του έλεγα και τελικά, νομίζω, δεν τον έπεισα. Όλα αυτά έγιναν εξαιτίας της προσευχής που είχα κάνει.
Κι εσείς, όταν βλέπετε μία αδελφή να παραφέρεται και να σας μιλάει άσχημα, να ξέρετε ότι τις περισσότερες φορές η αιτία είναι η προσευχή που κάνετε.
 Επειδή δηλαδή ζητάτε από τον Θεό να σας δώση ταπείνωση, αγάπη, κ.λπ., παίρνει ο Θεός για λίγο την Χάρη Του από την αδερφή και σας ταπεινώνει και σας στενοχωρεί. Έτσι σας δίνεται η ευκαιρία να δώσετε εξετάσεις στην ταπείνωση, στην αγάπη. Αν ταπεινωθειτε, θα ωφεληθείτε. Όσο για την αδερφή, θα λάβει διπλή την Χάρη του Θεού˙ και γιατί της πήρε ο Θεός την Χάρη, για να δοκιμάσει εσάς, και γιατί ταπεινώθηκε με το σφάλμα της και ζήτησε συγχώρεση από τον Θεό. Οπότε και εσείς εργάζεσθε στην ταπείνωση και εκείνη γίνεται καλύτερη.
Από το βιβλίο: «ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Ε΄ ΠΆΘΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ»ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ «ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ» ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ